ทัวร์จีน จางเจียเจี้ย 5 วัน 4 คืน BT-DYG39_VZ อุทยานป่าไม้แห่งชาติปู้เออร์เหมิน ตึกมหัศจัรรย์ เมืองโบราณฟูหรงเจิ้น บิน VZ (BKK)

เป็นท่าอากาศยานที่เปิดทำการมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2549 ซึ่งในตอนแรกเปิดใช้แค่เที่ยวบินภายในประเทศ ในตอนนี้เป็นเสมือนท่าอากาศยานหลักประจำกรุงเทพฯ และยังเป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่มีผู้เดินทางคับคั่งที่สุดในประเทศอีกด้วย

เป็นท่าอากาศยานขนาดเล็กในเขตจางเจียเจี้ย ตั้งอยู่ในเขตธรรมชาติที่มีภูมิทัศน์งดงาม

พระราชวังโบราณชนเผ่าถู่เจีย หรือ ถู่เจียซื่อจวน เป็นแหล่งรวมวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังใจกลางเมืองจางเจียเจี้ย ไฮไลท์ที่พลาดไม่ได้คือ ตึกไม้โบราณ 9 ชั้น ที่สร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบดั้งเดิม และยังได้รับการบันทึกสถิติกินเนสส์บุ๊กว่าเป็นตึกไม้ที่สูงและสวยงามที่สุดในโลก ภายในจะพาทุกท่านย้อนเวลาไปสัมผัสวิถีชีวิตดั้งเดิมของชาวชนเผ่าถู่เจีย ตั้งแต่พิธีกรรมทางศาสนา ศิลปะการป้องกันตัว ไปจนถึงการจัดแสดงของสะสมล้ำค่าและประเพณีการแต่งงานแบบโบราณ ถือเป็นจุดเช็คอินที่ช่วยเติมเต็มความเข้าใจในประวัติศาสตร์ท้องถิ่นให้มีสีสันมากขึ้น

อุทยานแห่งนี้ได้รับการประกาศเป็น อุทยานป่าไม้แห่งชาติของจีน (National Forest Park) ในปี 2006 เป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติและวัฒนธรรม ตั้งอยู่ใน จังหวัดเซียงซี มณฑลหูหนาน ซึ่งเป็นพื้นที่ใกล้เคียงกับเมืองจางเจียเจี้ย

เป็นน้ำพุร้อนธรรมชาติที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในมณฑลหูหนาน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของ อุทยานป่าไม้แห่งชาติปู้เอ่อร์เหมิน ในอำเภอหยงซุ่น

เมืองโบราณแห่งนี้มีประวัติอันแสนยาวนานกว่า 2,000 ปี โดยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยที่มีชื่อว่าถู่เจีย เดิมมีชื่อว่า หวางชุน แต่ภายหลังในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อที่เรียกในปัจจุบัน ในส่วนใจกลางเมืองโบราณนี้จะเห็นน้ำตกหวางชุนตั้งเด่นเป็นสายธาร ซึ่งภาพของน้ำตก บ้านเรือนโบราณ กับต้นไม้เขียวๆ ที่อยู่ไล่ระดับกัน เป็นความลงตัวอีกอย่างที่แลดูประทับใจยิ่ง

มีความยาวทั้งหมดประมาณ 15 กิโลเมตรสถานที่แห่งนี้มีความสำคัญอย่างมากเนื่องจากเป็นสถานที่ ๆ ทหารอื่นไว้ทำการสู้รบ ทำสงครามมากกว่า 100 ครั้งจนได้ชื่อว่า “ป่ายจ้าง”

สะพานแขวนอ่ายจ้ายต้าเฉียว เป็นสะพานแขวนข้ามหุบเขาที่ใหญ่ที่สุดในโลก สะพานแห่งนี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของมณฑลหูหนาน ห่างจากเมืองจี๋โสว่ประมาณ 20 กิโลเมตร ตัวสะพานตั้งอยู่สูงจากพื้นดินประมาณ 330 เมตร เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 31 มีนาคม ค.ศ. 2012

เมืองโบราณแห่งนี้มีประวัติอันแสนยาวนานกว่า 2,000 ปี โดยเป็นถิ่นที่อยู่อาศัยของชนกลุ่มน้อยที่มีชื่อว่าถู่เจีย เดิมมีชื่อว่า หวางชุน แต่ภายหลังในปี พ.ศ. 2550 ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อที่เรียกในปัจจุบัน ในส่วนใจกลางเมืองโบราณนี้จะเห็นน้ำตกหวางชุนตั้งเด่นเป็นสายธาร ซึ่งภาพของน้ำตก บ้านเรือนโบราณ กับต้นไม้เขียวๆ ที่อยู่ไล่ระดับกัน เป็นความลงตัวอีกอย่างที่แลดูประทับใจยิ่ง

ถนนแผ่นหินโบราณ (Wulishiban Street) ในเมืองฟูหรงเจิ้น (Furong Zhen) มณฑลหูหนานเป็นถนนสายประวัติศาสตร์อายุกว่า 2,000 ปี ที่ปูด้วยแผ่นหินสีน้ำเงินทอดยาวเลียบแม่น้ำและน้ำตกฟูหรง สองข้างทางเรียงรายด้วยบ้านไม้สถาปัตยกรรมถู่เจียและเหมียวดั้งเดิม บรรยากาศคลาสสิกเหมือนย้อนยุค

เป็นเขตย่านชุนชมเมืองในพื้นที่จางเจียเจี้ย สถานที่ที่เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของจีนมาตั้งแต่ปี 1992 ตัวเมืองล้อมรอบด้วยธรรมชาติของขุนเขา ต้นไม้ ลำธาร และองค์ประกอบทางระบบนิเวศที่ได้ชื่อว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

เลือกชม เลือกซื้อยาหรือสมุนไพรของเวียดนามกันได้ตามอัธยาศัย

ยางพาราสินค้าขึ้นชื่อของประเทศจีน

เป็นเขตย่านชุนชมเมืองในพื้นที่จางเจียเจี้ย สถานที่ที่เป็นมรดกโลกทางธรรมชาติแห่งแรกของจีนมาตั้งแต่ปี 1992 ตัวเมืองล้อมรอบด้วยธรรมชาติของขุนเขา ต้นไม้ ลำธาร และองค์ประกอบทางระบบนิเวศที่ได้ชื่อว่าอุดมสมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

หยก (Jade) คือชื่อที่ใช้เรียกหินซึ่งเป็นอัญมณีอันล้ำค่ามากชนิดหนึ่ง โดยเฉพาะชาวจีนถือว่าหยกเป็นเจ้าแห่งหินมีค่าทั้งมวล

ร้านผ้าไหม เป็นที่ขึ้นชื่อที่สุดของเมืองจีน ชมความละเอียดอ่อนของผ้าไหม และเลือกซื้อสินค้าที่จากผ้าไหมที่มีเนื้อผ้าอันละเอียดอ่อน เช่น ผ้าห่ม เสื้อผ้า รองเท้า เป็นต้น

พิพิธภัณฑ์ภาพวาดทราย "จวินเซิงฮว่าเยียน" เมืองจางเจียเจี้ย ภายในพิพิธภัณฑ์เป็นที่รวบรวมและจัดแสดงผลงานที่มีคุณค่าทางศิลปะของศิลปินแห่งชาตินาม "หลี่จวินเซิง" ซึ่งผลงานของเขาทุกชิ้นเป็นภาพเขียนด้วยมือที่ใช้หินทรายและสีธรรมชาติที่สกัดจากเปลือกไม้ใบไม้เป็นวัตถุดิบในการเขียน ภาพเขียนเหล่านี้นอกจากจะทรงคุณค่าทางศิลปะมีเอกลักษณ์เฉพาะ ยังเป็นภาพเขียนที่สวยงาม คมชัดและมีมิติสมจริงอีกด้วย

เป็นท่าอากาศยานขนาดเล็กในเขตจางเจียเจี้ย ตั้งอยู่ในเขตธรรมชาติที่มีภูมิทัศน์งดงาม

เป็นท่าอากาศยานที่เปิดทำการมาตั้งแต่ปี พ.ศ.2549 ซึ่งในตอนแรกเปิดใช้แค่เที่ยวบินภายในประเทศ ในตอนนี้เป็นเสมือนท่าอากาศยานหลักประจำกรุงเทพฯ และยังเป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่มีผู้เดินทางคับคั่งที่สุดในประเทศอีกด้วย